Düşündüm de,

Biz,

Ne deseler inandık!

“Ayıp” dediler,

İnandık.

“Günah” dediler,

İnandık.

“Yasak” dediler,

İnandık.

-başkalarının gerçeklerine.

Sonra onlar bizim de gerçeklerimiz oldu.

Biz de başkalarını inandırdık.

-başkalarının gerçeklerine.

“Ayıp” dedik,

“Günah” dedik,

“Yasak” dedik.

Sonra bizim gerçeklerimiz onların da gerçekleri oldu,

Onlar da başkalarını inandırdı;

-başkalarının gerçeklerine.

“Ayıp” diyerek,

“Günah” diyerek,

“Yasak” diyerek.

Velhasıl,

Böyle işte.

“İnanmak” basitçe.

7 harfli, 3 heceli..

Ve tek kelime,

Bütün kelimeler gibi:)

Sonuç olarak,

İnandığımız şeyiz ya biz aslında,

Kimiz aslında biz?

İnsanın bütün zırvalıkları elinin tersiyle itip,

Ayıp edesi,

Günaha giresi,

Yasak delesi,

Kendi olası falan geliyor.

Yahu düşündüm de;

“Kasım da aşk başkadır” dediler ona bile inanmadık mı biz?

Şimdi diyeceksiniz ki?

“E,e?”

Diyeceğim ki; “Ne?”

İnanmadık mı yani hep birlikte?

Koca bir Kasım geçti?

“E,e?”

Tabi bu işin şakası da,

Gerçekten başkalarının gerçekleri üzerine kurulu neredeyse hayatımız,

Onların ki de başkalarının gerçekleri üzerine,

Onların ki de…

Derken,

Sanırım bizim bir gerçeğimiz yok:)

Gazetesiz.com/07 aralık 2011

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.