Acilen sigarayı bırakmam lazım.

Kendimi kirlenmiş hissediyorum!

Tamam, kirlenmek güzel olabilir ama

Sadece çocukken.

O da çamurla, toprakla, kumla falan.

Büyüdükçe işin içine akciğerler giriyor.

Kalp,

Damarlar,

Sararan dişler,

Solan ten rengi,

En önemlisi ince kırışıklıklar.

Henüz solmadım, sararmadım, çürümedim ve kırışmadım ama

(Tamam, çok az, azıcık, belli belirsiz, sadece ince, çok ince, mikroskobik, kuantum fiziği boyutlarında, gözle görülemeyecek kadar küçük, söz edilmeyecek kadar önemsiz, hem zaten onlar -yani ipince kırışıklıklar-bir takım yaşanmışlıkların çok değerli hatıraları aynı zamanda ve kesinlikle yaşlanma belirtisi falan değiller ayrıca kırışık demeye bin şahit ister hayır yani kırışık böyle mi olur, olmaz tabi, yok benim öyle takıntılarım zaten!)

Yine de bırakmalı insan.

Sağlık için!

Evet kesinlikle,

Ve acilen.

Bu ara sigaradan nefret ediyorum zaten.

Kokusuna bile tahammül edemiyorum içerken!

Ama bırakamıyorum.

İradesizlikten falan değil.

Salak bir sigarayla irade savaşına girişecek değilim.

Sadece sevdiğimden…

Şimdi “insan nefret ettiği bir şeyi nasıl sevebilir ki?” diye soracak olursanız,

Ben de size, “siz hiç âşık olduğunuz adamdan nefret etmediniz mi?”

Ya da

“Nefret ettiğiniz adama hiç âşık olmadınız mı?”

Ya da

“Aynı anda hem nefret edip hem âşık olmadınız mı?” gibi bir sürü soru soracağım.

En iyisi ne siz sorun ne ben sorayım.

Böyle işte, seviyorum sigara içmeyi.

Nefret de ediyorum bazen.

Ama bırakamıyorum

Ve sanırım şu anda beni okuyan herkese de kötü örnek oluyorum.

İsterseniz bir daha okumayın:)

 

Gazetesiz.com/16 aralık 2011

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.